Ula

Jest moją klientką. Czasem tak bywa, że relacja klient-sprzedawca przeradza się w taką czysto babską zażyłość. Tak, wiem, że to nieprofesjonalne, ale ja nie mam zamiaru tego zmieniać, taki mam charakter i już. Nie potrafię (i nie chcę) otoczyć się chłodnym murem uprzejmego profesjonalizm, odpowiadać jedynie zdawkowo na pytania i inkasować należności.

Ulę podziwiam za to, że choć jest ciężko jej żyć ze stwardnieniem rozsianym – stara się funkcjonować normalnie. Chodzi na aerobik, kupuje bieliznę, czyta książki i wychowuje kota 🙂

Są jednak w życiu sytuacje, które nas przerastają. Wtedy nasi przyjaciele zdają życiowy egzamin. Lub nie.

Napisała:

“Chciałam tylko powiedzieć, że jak zwykle sprawdza się powiedzenie, że prawdziwych przyjaciół i tak dalej. Jestem w szoku, że w zbiórce chętnych do uraczenia mnie jednym procentem deklarują mi pomoc ludzie, których znam bardzo słabo albo wcale, a te niby bliższe opedziły się ode mnie jak od upierdliwej muchy.
Wczoraj w Expresie Reporterów był dokument o tym jak cholernie wredne jest stwardnienie rozsiane jeśli nie próbuje sie z nim walczyć, albo inaczej – jesli Państwo zdecyduje, że temu ludkowi już dziękujemy. Dostał refundację, na dwa – trzy lata i niech nie truje. Starczy. Kogo  to obchodzi.
Uwłacza mi takie żebranie, proszenie. Mi daj ! Mi ! A przecież tyle jest osób w potrzebie. Dzieci, hospicja, inni. Komu dać ? Komu nie ? I ile uda mi się zebrać ? I czy w ogóle ? A lekartwo musi być. Co drugi dzien zastrzyk”…

Do tej pory odpisywałam swój procent podatku na potrzeby różnych fundacji czy organizacji dobra publicznego. W tym roku chcę pomóc mojej klientce. I namawiam Was gorąco do tego, byście także i Wy jej pomogli. Ulotka Uli znajduje się tutaj:

1% podatku dla Uli